MOMMY-UPDATE: DE BEVALLING

Vandaag precies 6 weken geleden… De bevalling! Het begon ’s nachts met een klein krampje. Enthousiast maakte ik Berry wakker. “Schat, ik voel een beetje krampjes! Misschien gaat het wel beginnen!”. Dezelfde dag nog lag Jane in onze armen. De mooiste dag van ons leven! Het heeft even geduurd voordat ik het hele verhaal had uitgeschreven, maar daar is ‘ie dan: mijn bevallingsverhaal. Het meest persoonlijke, open en kwetsbare verhaal die ik ooit op deze blog gedeeld heb, maar vooral het allermooiste. En ook het langste! Dus pak een kop koffie en ga er even rustig voor zitten! Komt ‘ie…

In mijn laatste zwangerschapsupdate die ik ’s avonds op 9 december schreef, schreef ik nog “Maar op de harde buiken na rommelt er nog niets, geen krampje of steekje te bekennen…”. Diezelfde nacht begon het te rommelen. Nadat ik ’s nachts om 03.30 naar de toilet was geweest en weer in bed ging liggen voelde ik een klein krampje in mijn buik. Een paar minuten later weer een en een paar minuten later weer… Heel licht, maar het waren toch echt kleine krampjes. Enthousiast maakte ik Berry wakker. “Schat, ik voel een beetje krampjes! Misschien is het gerommel, maar misschien gaat het wel beginnen!”. “Ohh, echt waar?!”, zei Berry. “Ja, maar het doet nog niet echt pijn, dus laten we nog maar even proberen te slapen.” En hoe enthousiast ik ook was dat het misschien wel begonnen was, toch ben ik gewoon lekker in slaap gevallen. Om 06.30 werd ik weer wakker en voelde ik dat die krampjes er nog steeds waren en ben ik uit bed gegaan. Beneden heb ik een kop thee en een bakje havermout gemaakt. De krampjes kwamen iets vaker en werden iets sterker, maar nog steeds wist ik niet zeker of het nou gerommel was of dat dit al echte weeën waren. Want wat moet je nou eigenlijk voelen? Om 10.15 hadden we een controle afspraak bij de verloskundige. Moesten we daar wel heen gaan? Ach waarom niet, ik kon nog prima staan, lopen en praten, dus we gingen maar gewoon.

Toen we richting de verloskundige praktijk reden merkte ik dat de krampen toch weer wat sterker werden. Tijdens de controle afspraak raadde de verloskundige aan om thuis een warme douche te nemen om te zien of de krampen zouden doorzetten of afzwakken. Als ze zouden afzwakken was het toch wat gerommel, zouden ze doorzetten dan was het waarschijnlijk begonnen. Maar zelf dacht ze dat het wel zou doorzetten. Enthousiast stapten we in de auto naar huis, zou het vandaag dan eindelijk beginnen? Thuis merkte ik dat de weeën steeds weer sterker en regelmatiger kwamen en zijn we ze gaan timen. Elke 2 minuten een wee van 45 seconden. Shit, dat ging best snel! Ik ben onder de douche gestapt en we zijn blijven door timen, maar de frequentie van de weeën bleef hetzelfde. Toen ik ook bloed ging verliezen hebben we om 13.00 toch de verloskundige maar gebeld.

Om 14.00 kwam de verloskundige langs om te checken hoe het er voor stond. 4cm ontsluiting! Wauw, dat zag ik niet aankomen! Ook al kwamen de weeën vrij snel achter elkaar, ik vond ze nog prima op te vangen. Dus als dit al voor 4cm had gezorgd… Ik voelde me opeens ontzettend sterk en meer pijn kon ik prima aan, kom maar op dacht ik! Om 16.00 zou de verloskundige weer terug zijn. “Wauw lieverd, 4cm al!”, zij Berry! “Misschien is ze er vandaag nog!” De tranen stonden in onze ogen, waarschijnlijk werd ons meisje vandaag nog geboren! Jeeej! Ondertussen kwamen de weeën steeds sneller en werden ze steeds krachtiger. Ik voelde ze ook alleen nog maar in mijn rug, dus ik kon niets anders dan alleen maar staan en ik moest me steeds meer focussen op mijn ademhaling.

Ook al zijn die weeën natuurlijk niet fijn, ik had het gevoel dat ik de hele wereld aan kon, zat vol adrenaline en was tussen de weeën door zelfs nog aan lachen met Berry. Om 16.00 was de verloskundige er weer. Omdat de weeën een stuk sneller achter elkaar kwamen en steeds sterker werden, had ik verwacht dat het goed was opgeschoten. Ik was dan ook een beetje teleurgesteld dat ik in de afgelopen 2 uur maar 1cm was opgeschoten en nu op 5cm ontsluiting zat. De verloskundige stelde voor om mijn vliezen te breken zodat het wat sneller zou gaan, maar we konden het ook nog even afwachten en dat om 18.00 doen. We hebben ervoor gekozen om nog even te wachten. Om 18.00 zou de verloskundige weer terug zijn. Een andere verloskundige zou het dan overnemen met een verloskundige in opleiding.

In die 2 uur daarna werd mijn positieve mindset behoorlijk op de proef gesteld, vooral vanaf 17.00 vond ik ontzettend heftig worden. Voor mijn gevoel zat er bijna geen pauze meer tussen de weeën en de pijn werd steeds moeilijker te verdragen. Ik heb ongeveer twee uur lang aan het aanrecht gehangen omdat dit de fijnste houding was om te staan. Ik heb geprobeerd om te zitten of te liggen, heb zelfs geprobeerd om in bad te gaan, maar dat was allemaal echt niet te doen. Staan was het fijnst. Voor mezelf had ik een afleidingstechniek gevonden: 12 keer door mijn neus in en mijn mond uit ademen en dan was de wee voorbij. Van mijn rug was ondertussen niets meer over en mijn energie begon nu wel op te raken. Om 17.30 kwam ik op een punt waarop ik tegen Berry zei: “Als het straks weer maar 1cm is opgeschoten dan gaan we naar het ziekenhuis voor een ruggenprik.” Dit kon ik niet nog uren volhouden… Ik weet nog dat ze bij de bevallingscursus zeiden dat alle vrouwen op een punt komen dat ze het niet meer zien zitten en meestal is dat het punt dat je er bijna bent. Met dat in mijn achterhoofd probeerde ik toch een beetje positief te blijven.

Hoe heftig ik dat uur ook vond, het lukte me toch om rustig en in mijn bubbel te blijven en me goed te concentreren op mijn ademhaling. Rond 18.00 waren de verloskundigen er weer. Ik hoopte zó dat het wat verder gevorderd was dan 1cm, want eigenlijk wilde ik die ruggenprik helemaal niet en het liefst wilde ik ook gewoon lekker thuis blijven. En gelukkig was het nu toch iets meer opgeschoten: 7cm ontsluiting! Aan het ziekenhuis of die ruggenprik heb ik vanaf dat moment geen moment meer gedacht, ik voelde me weer helemaal sterk, onze kleine Jane is er bijna! Vanaf dat moment zijn we op de slaapkamer gebleven. Om 18.30 zijn mijn vliezen gebroken en daarmee ging de ontsluiting meteen naar 8cm. En binnen 10 minuten ook meteen naar 10cm(!) en toen mocht ik met de weeën mee gaan persen! Wauw, dat was even omschakelen! Nog geen half uur geleden zag ik het niet meer zitten en nu kon ik al gaan persen! Dat ging opeens bizar snel! Maar wat was het een opluchting om te mogen persen. Terwijl ik mezelf eerst probeerde af te leiden van de pijn voelde het nu alsof ik de pijn weg kon persen.

Omdat ik alleen last had van rug weeën was op bed liggen niet echt comfortabel (in hoeverre een bevalling nog comfortabel kan zijn haha), daarom stelde de verloskundige voor om de baarkruk er bij te pakken. En dat was zo veel fijner dan het bed! Fijner voor m´n rug en ook de zwaartekracht hielp een handje mee! Tussendoor ben ik een paar keer verplaatst van de baarkruk naar het bed en weer terug zodat de verloskundige kon kijken of het persen wel genoeg deed, maar uiteindelijk zijn we bij de baarkruk gebleven. Berry zat op een stoel achter mij tegen mij aan en zo zijn we als team de persweeën doorgegaan. Zo bijzonder hoe je helemaal uitgeput bent tussen de weeën door, en tijdens die wee komt er opeens een kracht naar boven, ik weet ook niet waar ik het vandaan haalde! Verder voelde ik me helemaal op mijn gemak, de verloskundigen coachte me precies hoe ik het fijn vond en Berry deed precies wat ik nodig had. Ik had het niet fijner kunnen bedenken! “Nog twee keer persen en dan is ze er!”, zei de verloskundige. En daar was ze om 20.31, onze lieve kleine Jane! Ik pakte haar aan en hield haar dicht tegen me aan. Dat moment, wauw, dat is gewoon niet in woorden te beschrijven. Zo mooi, zo bijzonder, zo emotioneel. Tranen rollen weer over m’n wangen nu ik dit schrijf… We kropen lekker met z’n drietjes op bed en even stond de wereld stil. Een moment van pure liefde en geluk, zoals je dat nog nooit eerder hebt gevoeld. Zo een trotse en verliefde papa en mama! Alles was perfect, Jane was perfect, zo mooi, zo lief, zo klein… Daar was ze eindelijk!

Na ons heerlijke knuffelmomentje knipte Berry even later haar navelstreng door en werd Jane gecontroleerd. Omdat ze wat vruchtwater had ingeslikt en daardoor last had van slijm, werd ze met wat extra zuurstof geholpen om beter te ademen. Niets om ons zorgen over te maken volgens de verloskundige, maar toch even spannend om je kleintje aan het zuurstof te zien. Haar temperatuur was ook aan de lage kant, maar gelukkig ging het al snel goed met Jane. Tegelijkertijd werd er bij mij gecheckt of ik gehecht moest worden en dat zag er niet heel positief uit. Er moest meer gehecht worden dan de verloskundige thuis kon doen, dus dat moest gedaan worden door een gynaecoloog. Er werd een ambulance gebeld om naar het ziekenhuis te gaan. En ook al was er geen spoed en geen paniek, toch voelde de uren na de bevalling als een grote chaos.

Even kort samengevat: Er gebeurde gewoon heel veel in een korte tijd. Jane die een lastige start had, klaarmaken voor het ziekenhuis, tassen die weer opnieuw ingepakt moesten worden, ik werd geholpen met wassen en aankleden en ondertussen werd Jane naast mij gecontroleerd, er werd ons van alles verteld en gevraagd, ik probeerde mijn aandacht overal tegelijk bij te houden en ondertussen werd het best druk in de slaapkamer met ons gezin, twee verloskundigen, een kraamhulp en twee ambulancemedewerkers. Ik dacht me nog heel sterk te voelen, maar dat viel toch even tegen toen ik de ambulance in moest, want ik kon niet meer op mijn benen staan en zakte twee keer in elkaar. Ik werd naar beneden getild, ingepakt op de brancard en de ambulance ingereden. Na zo een soepele bevalling was dit even omschakelen. Dacht je dat alles erop zat… Ik ging alleen mee in de ambulance en Berry, Jane en de verloskundigen reden achter ons aan naar het ziekenhuis. In de ambulance voelde ik me toch wel even ellendig en alleen, zonder Berry en Jane en met een lege buik… Ik weet niet of de ambulancemedewerker het bewust deed, maar hij wist me goed af te leiden door maar tegen me te blijven praten.

In het ziekenhuis kon ik onder plaatselijke verdoving gehecht worden en ik hoefde gelukkig niet onder narcose. Het was de bedoeling dat we daarna gewoon weer naar huis zouden gaan, maar ook onder de douche in het ziekenhuis zakte ik weer in elkaar. We zagen het dus niet zo zitten om op deze manier naar huis te gaan als ik niet eens op mijn benen kon staan. Ook Jane had nog steeds last van slijm met ademhalen, wat we toch een beetje spannend vonden. Het leek ons daarom beter om een nachtje in het ziekenhuis te blijven. ’s Ochtends werd er een bloedonderzoek gedaan. Mijn ijzergehalte was flink gedaald en de combinatie met alle hectiek van die dag, weinig gegeten en de hele dag staan en rondjes lopen met de weeën zorgde ervoor dat ik zo slecht op mijn benen kon staan. In de loop van de middag ging het wat beter en aan het einde van de middag mochten we gelukkig naar huis. Daar gingen we dan! Op naar huis om te gaan genieten van ons mooi gezin en onze lieve kleine Jane!

Als ik terug kijk op de bevalling, dan kijk ik op de bevalling zelf heel positief terug. Het ging vrij snel en soepel en eigenlijk viel het me heel erg mee! En het ging ook eigenlijk precies zoals ik had gehoopt. Thuis bevallen vond ik ook heel erg fijn. Maar ik had dan ook twee super lieve en leuke verloskundigen die mij heel erg op mijn gemak stelden en mij precies coachten zoals ik dat fijn vond. En Berry… wauw, wat een super papa! Die deed en zei precies wat ik nodig had en was zó ontzettend zorgzaam en lief voor me. Ik wist niet dat ik nog zóveel meer van hem kon houden dan ik al deed. Het was gewoon een hele fijne bevalling! Dat we daarna naar het ziekenhuis moesten was echt ontzettend jammer en volgens de verloskundige eigenlijk gewoon een beetje stomme pech. Tijdens het persen had Jane haar handje bij haar hoofdje/nek wat waarschijnlijk voor dat extra scheurtje heeft gezorgd waarvoor we naar het ziekenhuis moesten. Anders hadden we lekker met z´n drietjes thuis op bed kunnen blijven liggen en was het écht helemaal perfect geweest. Maar helaas… dat heb je niet in de hand. Evengoed kunnen we terugkijken op een hele fijne bevalling en hebben we een prachtig, mooi, lief en gezond meisje op de wereld gezet!